اطلاعیه‌ها
تصاویر و ویدیوها

[huge_it_videogallery id="2"]
تماس باما


نشست علمی “نقش سازمان ملل در تامین امنیت بین الملل با تاکید بر افغانستان”

نشست علمی “نقش سازمان ملل در تامین امنیت بین الملل با تاکید بر افغانستان” در دانشگاه ابن سینا بر گزار گردید.
این نشست علمی که از طرف دانشکده علوم سیاسی تدارک دیده شده بود، به تاریخ ۲/۸/۱۴۰۱ در تالار علامه محمد اسماعیل مبلغ با حضور استادان، رسانه ها و دانشجویان برگزار شد. برنامه با تلاوت آیات قران مجید آغاز و سپس دکتر محسن راشد رئیس دانشکده علوم سیاسی دانشگاه ابن سینا سخنرانی نمود. آقای دکتر راشد عنوان نمود که سازمان ملل یک سازمان امنیت دسته جمعی است. براساس منشور سازمان ملل، شورای امنیت عهده دار تأمین صلح در نظام بین الملل است. در ماده های ۲۵، ۳۹، ۴۱ و ۴۲ منشور سازمان ملل وظایف و صلاحیت های شورای امنیت مورد بحث قرار گرفته است. بر اساس ماده ۲۵ منشور سازمان ملل، همه دولت ها خود را مکلف به اطاعت از تصمیمات شورای امنیت در رابطه با صلح می دانند. براساس ماده ۳۹ منشور، تشخیص و احراز تهدید علیه صلح و همچنین اقدامات لازم برای تأمین آن در نظر گرفته شده است.
از زمان عضویت افغانستان در سازمان ملل متحد تا کنون شورای امنیت و مجمع عمومی حدوداً ۵۰ قطع نامه برای حاکمیت قانون صادر نموده است، اما هیچ کدام از این قطع نامه ها بدلیل متعارض بودن با برخی از قدرت های جهانی نتوانسته است مؤثریت لازم را داشته باشد. در کنار آن منافع متعارض گروه های ذی نفع داخلی نیز باعث شده است که تصمیمات شورای امنیت به ثمر ننشیند.
سخنران بعدی برنامه آقای دکتر محمد اکرم عارفی در سخنان خویش عنوان نمود که کارکرد سازمان ملل در راستای تأمین صلح و امنیت بین المللی به سه بخش تقسیم می شود:
۱٫ سازمان ملل در صورت احتمال بروز تهدید علیه صلح، به طرف های درگیر توصیه می کند که اختلافات خویش را به شیوه مسالمت آمیز حل و فصل نمایند.
۲٫ در صورت عدم کفایت توصیه های لازم، شورای امنیت به کشور های عضو توصیه می کند که از شیوه های قهر آمیز یعنی تحریم اقتصادی و تحریم سیاسی (قطع روابط دیپلماتیک) با طرف های که صلح را به مخاطره می اندازند، استفاده نمایند.
۳٫ در صورت عدم کفایت روش های قبلی، شورای امنیت از طریق نیروهای حایل یا درگیر شدن با نیرو های که صلح و امنیت بین الملل را با خطر مواجه می سازد مداخله می نماید. در افغانستان در طول ۲۰ سال گذشته دو نوع نیروی نظامی از طرف جامعه جهانی وجود داشت: ۱٫ نیروهای ناتو؛ ۲٫ آیساف. آیساف نیروهای حافظ صلح سازمان ملل بود که وظیفه جنگی نداشته و صرف وظیفه پاسداری از صلح را داشت.